Dominic Seldis: ‘Zodra pandemie voorbij is, ga ik harder werken dan ooit tevoren’

12 januari 2021, 15:40

Veel Nederlanders kennen hem vooral als het grappige Engelse jurylid van het televisieprogramma Maestro. Maar in de eerste plaats is Dominic Seldis klassiek bassist. Als aanvoerder van de contrabassen speelt Dominic al jaren in het Koninklijk Concertgebouworkest, een van de beste orkesten ter wereld. Volgens velen zelfs het beste orkest.De in Weesp woonachtige Dominic is opgegroeid in een klein Engels plaatsje, Bury St. Edmunds - vernoemd naar St. Edmund die er begraven ligt. Hoewel zijn ouders zelf geen musici zijn, waren ze wel dol op muziek. Al op jonge leeftijd ging Dominic, samen met zijn ouders en broers, naar alle concerten die er in de omgeving van Londen te zien en te beluisteren waren.Het verhaal hoe hij begon met het spelen van de contrabas heeft Dominic al honderden keren verteld. Toen hij vier jaar was, begon hij met de viool. Dat deed hij goed, want als achtjarige mocht hij naar Chetham’s School of Music, een ‘soort Zweinstein voor muzikanten’. Hij oogstte daar echter niet veel succes, waardoor hij op veertienjarige leeftijd een keuze kreeg: de school verlaten of de contrabas oppakken. Het schoolorkest had namelijk nog een bassist nodig.Hopeloos op de vioolHij koos natuurlijk dat laatste. De viool heeft hij sindsdien niet meer aangeraakt. “Ik was hopeloos op de viool. Ik ben niet van nature een goede violist, het voelde nooit goed. Maar ik ben een geboren bassist. Ik heb afhangende schouders, ben lang, zit een beetje onderuitgezakt. Dat is perfect voor de contrabas.”‘Wanneer ik de bas speel, dan klopt alles gewoon’“Toen ik bij het BBC National Orchestra of Wales werkte, gaven wij een valentijnsconcert. Een paar dagen na het concert ontving ik een gedicht van een vrouw uit het publiek. Ik heb het nog steeds ergens liggen. Ik weet niet waar ze met haar hoofd zat toen ze naar het concert keek, maar ze stelde zich voor dat ik de liefde bedreef met het instrument. Het was een mooi gedicht, een beetje gênant wel. Maar ze omschreef heel mooi hoe een instrument en een lichaam samenwerken en samensmelten. Ik had er nog nooit zo over nagedacht, maar ik begreep wat ze bedoelde. Wanneer ik de bas speel, dan klopt alles gewoon. Dat heb ik met de viool nooit gehad.”Ondanks dat hij naar een muziekopleiding ging, had hij er nooit aan gedacht dat muziek zijn beroep kon worden. Dat kwam pas nadat hij naar de Royal Academy of Music in Londen ging. “Niemand nam mij echt serieus voordat ik daar naartoe ging. En ik nam mijzelf ook niet serieus. Mijn leraar vroeg mij tijdens de eerste les: ‘Dominic, wil je hiermee de kost verdienen? Dan is dit wat je moet doen.’ Hij leerde me niet per se hoe goed te spelen, want hij was zelf eigenlijk geen uitstekende bassist. Maar waar hij wel heel goed in was, was de zakelijke kant van de muziekindustrie. Ik probeer dat nu ook zelf aan mijn leerlingen mee te geven. De helft van de les gaat over hoe je de bas moet spelen, de andere helft over de zakelijke kant. Hoe je jezelf moet gedragen, hoe je geboekt wordt.”Van gypsy bands tot symfonieorkest“Ik realiseerde me al snel dat er veel kleinzielige muzikanten zijn. Ze halen hun neus op voor jazz- of popconcerten. Ik speelde vaak in hotels en in gypsy bands. Toen kreeg ik aanvragen voor kamermuziek en voor solo’s. Daarna kwamen de films, televisie en grotere orkesten. Plots was mijn agenda vol. Als ik nu terugkijk, realiseer ik me dat de diversiteit aan werk die ik toen deed, fantastisch was.”‘Als bassist moet je in een symfonie hebben gespeeld, je bent geen echte bassist totdat je dat hebt gedaan’Door zijn vele optredens was Dominic tegen de tijd dat hij het conservatorium verliet al een ervaren muzikant. Zijn diploma-uitreiking moest hij aan zich voorbij laten gaan omdat hij op tour in Azië was. “Ik zei gewoon overal ja op: als ik het niet leuk zou blijken te vinden, kon ik altijd de volgende keer nee zeggen. Het ergste dat er kon gebeuren is dat ik een ervaring rijker was en dat ik misschien wat geld had verdiend. Daardoor was mijn leven wel echt een wervelwind. Op een gegeven moment werd het wel tijd om ‘te settelen’ en een degelijke baan bij een symfonieorkest te zoeken. Want het enige dat ik nog niet had gedaan, was spelen in een symfonieorkest. Als bassist moet je in een symfonieorkest hebben gespeeld, je bent geen echte bassist totdat je dat hebt gedaan.”Dominic begon bij het BBC National Orchestra of Wales als eerste bassist. Na bijna een decennium bij dat orkest gespeeld te hebben, begon er bij hem toch wat te kriebelen. “Ik wist dat als ik toen niet verder zou gaan, dat nooit meer zou gebeuren. Het was nu of nooit. Ik had nog nooit nagedacht over de mogelijkheid om naar het buitenland te verhuizen. Nooit. Maar toen kreeg ik een telefoontje van Emily Beynon, fluitiste van het Concertgebouworkest. Zij belde dat er daar een positie voor bassist vrij was.”Op weg naar AmsterdamHij deed auditie voor de positie, maar had zich niet goed voorbereid. Hij kreeg de baan niet. “Maar het fijne aan het Concertgebouworkest is dat als je het de eerste keer niet haalt, ze je de volgende keer bijna automatisch opnieuw uitnodigen. De tweede auditie was via een opname, omdat ik op tour was. Maar die opname is nooit aangekomen. Dus voor de derde auditie heb ik mij drie maanden lang uit de naad gewerkt. Voor het geval ik een slechte dag had, want dan zou ik nog steeds beter spelen dan op een normale goede dag. Het voelde een beetje alsof ik mij aan het voorbereiden was op een Olympische finale. Het was zo’n alles-of-nietsmoment. Als je deel uitmaakt van het Concertgebouworkest dan hoef je jezelf nooit meer te bewijzen. Dan heb je de top van de klassieke muziekindustrie bereikt. Het is de eredivisie van de muziekwereld, als het ware.”“Ik wist het toentertijd niet, maar veel mensen in het orkest hebben meerdere keren auditie moeten doen. Ik geloof dat het record zeven keer is. Soms ben je er op dat moment gewoon nog niet klaar voor. Dat wist ik toen nog niet, dus ik voelde me een complete mislukking. Die derde auditie zag ik ook echt als mijn laatste kans.”Op de uitslag van die laatste auditie moest hij nog even wachten. Ondertussen was Dominic terechtgekomen bij de BBC, waar hij als jurylid zou gaan werken aan het nieuwe programma Maestro. Hij was op weg naar de eerste opnamedag in Londen toen hij een telefoontje kreeg - hij had de baan in Amsterdam gekregen.“Het is jammer dat ik mij de datum niet meer kan herinneren, want die dag veranderde mijn leven compleet. Op dat moment wist ik dat nog niet, maar het zette mij op een koers waar ik niet op voorbereid was. Ik had geen idee dat ik naar Amsterdam zou komen, verder zou gaan met Maestro en dat ik niet meer over straat zou kunnen zonder dat mensen me herkennen. Dat was totaal niet het plan. Dit was allemaal een enorm gelukkig toeval.”De Nederlandse MaestroDominic kwam naar Amsterdam met de intentie om zich, voor de verandering, maar met één baan bezig te houden: het orkest. Dat heeft hij twee of drie weken volgehouden. Toen hoorde hij via het Engelse productieteam van Maestro dat er ook een Nederlandse variant zou komen. “Ze hadden mij als jurylid aanbevolen, maar de Nederlandse productie wilde mij niet hebben omdat ik geen Nederlands spreek. Dat vond ik niet erg, want ik was wel klaar met televisie.”‘Ik weet nog dat ik thuiskwam, en zei: Holy shit, ze ruïneren het hele programma’“Ik had ze wel een mailtje gestuurd waar ik als deel van de Maestro-familie mijn hulp of advies aanbood, mochten ze dat nodig hebben. Ik werd uitgenodigd voor koffie en toen realiseerde ik me dat ze geen idee hadden wat ze aan het doen waren. Ik was echt bezorgd. Ik weet nog dat ik thuiskwam, en zei: ‘Holy shit, ze ruïneren het hele programma.’ Dus toen ik twee weken later nog een keer voor koffie werd uitgenodigd, ging ik daarheen in de veronderstelling dat ik ze ging uitleggen hoe een orkest in elkaar zit. Maar ze hadden alles geleerd. Alles wat er te weten valt over orkesten, hoe je het beste kunt filmen, hoe je het beste geluid krijgt. Alles. Ik was enorm onder de indruk van hoe goed alles klonk. Ze hadden zelfs de meeste bekende Nederlanders al geregeld, waarvan ik natuurlijk niemand kende. Het enige dat ze nog niet hadden was een jury.”Dominic werd gevraagd om te helpen met het selecteren van de jury. Tijdens het opnemen van de screentests vroeg iemand van het productieteam of Dominic tussen Isabelle van Keulen en Otto Tausk wilde gaan zitten. “Bij de versie van de BBC was ik de Simon Cowell van de klassieke muziek. Ik vond dat niet echt leuk, ik wilde gewoon mezelf zijn. Dus bij deze opname dacht ik: Nederlanders vinden Engelsen grappig. Ik speel gewoon mezelf, maar dan zo Engels als het maar kan. En toen zag ik het team achter de schermen lachen om iets wat ik zei. Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest maken. De volgende dag kreeg ik de baan aangeboden.”“Het was zo bizar, want ik spreek geen Nederlands. En ik wist toen al dat ik nooit vloeiend Nederlands zou kunnen spreken. Dus ik dacht dat het misschien één seizoen zou duren. Ik was een compleet willekeurige gast in een ontzettend duur televisieprogramma. Maar ik dacht: wat heb ik te verliezen? We zijn nu bezig met het opzetten van het zesde seizoen. Het heeft mijn leven compleet veranderd.”HoogtepuntDe bekendheid die Dominic verwierf door het televisieprogramma opende veel deuren. Een van de kansen die hij door Maestro kreeg, was het opzetten van zijn eigen theatershow Music Maestro begin dit jaar. “We moesten eerder stoppen vanwege de pandemie, maar het was een groot succes. We hadden nog tien shows te gaan. Dat was wel het hoogtepunt uit mijn carrière. Het is één ding om op te treden met iemand anders, maar iets compleet anders om jouw naam boven aan die poster te zien staan. Ik had nog nooit theater gedaan. Het was de meest opwindende en plezierige ervaring, maar ook de meest zenuwslopende.”‘Nederlanders houden van klassieke muziek. Anders zouden 2,5 miljoen mensen niet naar een programma over dirigeren kijken’Zijn show is een combinatie van muziek en verhalen. Die verhalen zijn zowel biografisch als over de muziekstukken. Met alles wat hij doet probeert hij klassieke muziek te promoten bij een zo breed mogelijk publiek. “Muziek is een taal die iedereen spreekt. Nederlanders houden van klassieke muziek. Anders zouden 2,5 miljoen mensen niet naar een programma over dirigeren kijken.”“Klassieke muziek heeft een bepaald stigma. Dat je er alles van af moet weten om het te kunnen luisteren. Daardoor zijn veel mensen zo bang dat ze niet eens weten waar ze moeten beginnen. Maar er is geen begin. Je begint gewoon met het luisteren naar een klassiek stuk, en als je het niets vindt dan ga je naar het volgende stuk. En uiteindelijk hoor je iets en valt het kwartje. Dan is het waarschijnlijk de moeite waard om uit te zoeken wie het gecomponeerd heeft of wie het speelde, zodat je daar je reis kunt beginnen. Of niet. Je kunt ook gewoon hetzelfde stuk blijven luisteren. Ik ken mensen die altijd naar hetzelfde muziekstuk luisteren, net zoals veel mensen één soort thee drinken. Dat is ook al geweldig.”Johnny OnionsIn zijn theatershow praat Dominic de muziekstukken aan elkaar, en sinds het Concertgebouworkest voornamelijk online de concerten geeft, doet hij ook daar de introducties. Wanneer Mozart is geboren of overleden zal hij je niet vertellen. Dat weet hij zelf ook niet, want “dat is voor mij compleet irrelevant”. Wanneer Dominic over een muziekstuk praat, vraagt hij zich vooral af wat hij aan ‘Johnny Onions’ zou vertellen, een vriend van de familie.“John verkocht uien op de Spitalfields Market in Londen, dat heeft hij zijn hele leven gedaan. Hij kwam graag naar concerten, en voor het concert dronken we dan altijd samen een kop thee. Dan legde ik uit wat hij die avond zou gaan horen, hoe het muziekstuk is ontstaan, en andere achtergrondinformatie die de ervaring beter maakt. Wanneer ik nu met iemand over muziek praat, dan leg ik dingen uit zoals ik dat voor Johnny Onions zou doen. Niet op een neerbuigende manier, totaal niet, maar op een manier die begrijpelijk is voor iemand die niet al zijn hele leven muziek studeert.”Zonder publiekMet een theatertour die plots afgebroken moest worden en het afgelasten van concerten, kwam er ineens een heel groot gat in het normaal drukke leven van Dominic. “Van zes optredens per week en een theatershow die het ongelooflijk goed deed, naar helemaal niets. Ik heb er de afgelopen maanden enorm veel moeite mee gehad om positief te blijven.”“Alles was dicht en het voelde absoluut hopeloos. Dat is ook een van de redenen waarom ik rond de kerst het ‘Just for Joy’-project heb opgezet. Dat project was echt mijn redder in nood, het gaf me iets te doen. Ik werkte zestien uur per dag aan een project dat me geen cent heeft opgeleverd. Sterker nog, het kostte me financieel best wat. Maar het hielp mij op mentaal gebied. Ik zie het als volgt: ik had voor therapie kunnen betalen, of me hier op storten.”‘Het voelt alsof ik een priester ben die niet naar de kerk kan’Wat Dominic het meest opbreekt, is het niet meer samen kunnen spelen met publiek. Natuurlijk kan hij thuis nog spelen, maar dat is compleet anders dan optreden voor een volle zaal, vertelt hij. “Muziek is mijn roeping. Ik wil niet arrogant overkomen, maar dat is hoe het voelt. Ik kan ook helemaal niets anders. Het voelt alsof ik een priester ben die niet naar de kerk kan, die niet voor zijn gemeenschap kan prediken. Wat is die priester dan? Die is dan een monnik. Als de priester een monnik wilde zijn, dan was hij dat wel geworden. Ik kan nog wel thuis spelen, maar dat is niet wat ik wil doen.”Nooit meer vakantieNu 2021 net begonnen is, hoopt hij dat het nieuwe jaar beter wordt. “Het kan in ieder geval niet erger.” En er zijn ook zeker lichtpuntjes waar hij naar uitkijkt. Vorig jaar vroeg Dominic zijn vriendin Floor ten huwelijk, ze hopen dit jaar te kunnen trouwen. En natuurlijk kijkt hij uit naar het moment dat de theaters weer open mogen. “Zodra deze hele pandemie voorbij is, ga ik harder werken dan ooit tevoren. Ik neem nooit meer vakantie. Ik heb sowieso vakanties nooit begrepen, ik word er niet blij van. Ik houd van wat ik doe. Daar wil ik geen vakantie van nemen.”“Er was een bepaald moment in mijn show vorig jaar. In een moment van totale stilte en concentratie dimmen we de lichten. We staan voor aan het podium, we spelen een akoestische versie van Barbers Adagio for Strings. Zonder bladmuziek, dus je kijkt uit over het publiek. Het is compleet donker. En dan is daar een moment. Het was heel vreemd, alles wat ik in het publiek kon zien waren oplichtende smartwatches. Ze verschenen overal. Toen realiseerde ik me dat het kwam doordat mensen de tranen uit hun ogen veegden. Op dat moment weet je dat dit is waar je het voor doet. Voor dat moment van pure, onvervalste muzikale schoonheid. Het maakt niet uit wie het speelt. Het gaat altijd om de muziek....

Recent nieuws Feestdagen

Meer laden...
16252928